Ανασφάλεια είναι αυτή και σιγοκαίει τα σωθικά...
Κι όταν με το καλό ξημερώσει, θα πιώ καφέ και θα σου πώ πάλι... μην μου ψαλιδίζεις τα φτερά...Δεν μπορώ να είμαι, παρα μόνο ο εαυτός μου...Δεν είναι υπέροχο?
Γιάννη,
ξέρεις πώς νοιώθω?
σαν να άνοιξες το προσωπικό μου συρτάρι και διάβασες το βιβλίο μου.
Τις σκέψεις μου..
Δίχως να το ξέρω...
Σαν να θες να αποδείξεις κάτι...
Dont, dont you want me?
You know I cant believe it when I hear that you wont see me
Dont, dont you want me?
You know I dont believe you when you say that you dont need me
Its much too late to find
You think youve changed your mind
Youd better change it back or we will both be sorry
Σου τα είπε τόσο καλά όλος ο κόσμος (κυρίως ο Γιάννης) που εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτε...
άλλωστε το περίμενα οτι θα γινότανε ψιλοχαμός μόλις θα έδειχνες τα φυσικά σου χρώματα :)))))